Ortadoğu, Amerikan emperyalizmi ve Siyonist İsrail’in bölgeyi kan gölüne çeviren yeniden şekillendirme operasyonunun sarsıntılarıyla boğuşuyor. Kendi yapısal krizini aşamayan, hegemonik gerilemesini askeri adımlarla telafi etmeye çalışan emperyalizm, namlularını bir kez daha bölgenin boyun eğmeyen halklarına çevirmiş durumda. Bu kanlı senaryonun güncel hedefi; Siyonist yayılmacılığın önünde engel oluşturan, Filistin direnişine güç akıtan İran’ın ve onun bölgesel müttefiklerinin çevrelenmesi olarak karşımıza çıkıyor. Emperyalist aklın sahaya sürdüğü bu tasfiye planı, kuzeyde Lübnan direnişini, güneyde ise yoksul ama onurlu Yemen halkını aynı anda boğmayı amaçlıyor. AKP iktidarı ise, iç siyasette yükselttiği sahte “İsrail karşıtı” ahkâmlara rağmen, emperyalizmin bu yeni bölgesel mimarisinde Türkiye’yi yeniden cepheye sürmeye, halkımızın çocuklarını Amerikan ve Siyonist çıkarların kurşun askeri yapmaya hazırlanıyor.
Bu karanlık tablonun en somut ve tehlikeli adımı, ağustos ayında imzalanan ve sessiz sedasız Meclis Genel Kurulu’na getirilerek onaylanan Mekke Anlaşması’dır. Erdoğan, Suudi Veliaht Prensi Muhammed bin Selman ve Pakistan Başbakanı Şahbaz Şerif tarafından imzalanan bu metin, yandaş basının pazarladığı gibi bölgeye barış getirecek bir “İslam ittifakı” falan değil; doğrudan doğruya NATO’nun Körfez ve Ortadoğu’daki yeni taşeronluk belgesidir. Anlaşmanın 2. maddesinde yer alan, “taraflardan birine yönelik saldırının tümüne yapılmış sayılacağı” ve “gerekli tüm yöntemlerin kullanılacağı” hükmü, açıkça NATO’nun 5. maddesinin bölgesel bir kopyasıdır. Üstelik Dışişleri Bakanı Hakan Fidan’ın bu anlaşmayı NATO yükümlülüklerinin bir “tamamlayıcısı” olarak nitelemesi, iktidarın emperyalist kampa olan sarsılmaz sadakatinin en net göstergelerindendir. Sözleşmeye konulan ve tarafların on yıl boyunca anlaşmadan çekilmesini yasaklayan 16. madde ise, Türkiye halkının boynuna on yıl boyunca çıkarılamayacak, kanlı bir savaş yularının geçirilmesi anlamına gelmektedir.
Emperyalizmin İran’ı çevreleme stratejisinde Yemen, sadece jeopolitik bir satranç tahtası değil, aynı zamanda Siyonizme ve işbirlikçi Körfez krallıklarına karşı duruşun aktörlerinden biridir. Yemen halkı ve başkent Sana’daki Ensarullah yönetimi, 7 Ekim sonrası Filistin’de süren soykırıma sessiz kalmamış, Kızıldeniz’i İsrail bağlantılı gemilere kapatarak İsrail’in Eylat Limanı’nı ekonomik olarak zayıflatmıştır. Filistin direnişine verilen bu fiili destek, emperyalistleri ve onların bölgedeki işbirlikçi güçlerini öylesine dehşete düşürmüştür ki, yıllardır Yemen’i açlığa ve bombardımana mahkûm eden Suudi krallığı, ABD ve İsrail’in onayıyla saldırılarını yeniden tırmandırmıştır. Ekim ayı itibarıyla Riyad destekli güçlerin başlattığı “Yemen Şafağı” operasyonu, Siyonist katliam şebekesinin güneydeki devamıdır. Ancak Yemen halkı teslim olmamakta; Şabva’daki El-Aim askeri kampına balistik füzelerle düzenlenen son misilleme eylemi, direnişin iradesinin Suudi dolarlarıyla kırılmasının zorluklarını da göstermektedir.
Yandaş kalemlerin, Türkiye’nin taraf edildiği bu Mekke İttifakı’nın “İsrail’in oyununu bozacağı” yönündeki hezeyanları, bizzat CENTCOM koordinasyonunda kurulan Riyad-Tel Aviv ortaklığıyla tuzla buz olmuştur. Suudi krallığı, Filistin’deki katliamlar sürerken kamuoyu tepkisinden çekindiği için “İbrahim Anlaşmaları”na resmi olarak imza atamasa da kapalı kapılar ardında Yemen halkını ezmek için İsrail ile omuz omuza vermiş durumdadır. ABD Savaş Bakanı’nın İsrail ziyaretiyle eş zamanlı olarak Amerikan diplomatlarına Suudi Arabistan’ı terk etme talimatının verilmesi, Almanya’da CENTCOM şemsiyesi altında İsrail Genelkurmay Başkanı ile Suudi ve diğer Arap ülkelerinin komutanlarının aynı masada İran’ı hedef tahtasına koyması, bu kirli ittifakın sahaya yansımasıdır.
Donald Trump’ın “Erdoğan benden ne istersem yapar, Yemen operasyonuna da katılır” şeklindeki itirafları ve İsrail’in Riyad’daki operasyon odalarında cirit atması, Saray rejiminin içine sürüklendiği Siyonist-Suudi ortaklığının cephe gerisini sağlama görevini tüm çıplaklığıyla gözler önüne sermektedir.
Tüm bu askeri ve diplomatik yığınak, İsrail’i iki cepheli bir yıpratma savaşından kurtarma projesidir. ABD, İsrail ve Körfez gericiliğinin ana hesabı şudur: Türkiye ve Pakistan gibi geniş insan kaynağına ve askeri güce sahip ülkeler Mekke Anlaşması kılıfıyla Yemen savaşına itilecek, Suudilerin cephe gerisi güvenceye alınacak, güneydeki Yemen direnişi ezilecek; böylece Siyonist ordu tüm vurucu gücüyle, arkasına bakmadan kuzeyde Lübnan’a, Hizbullah’a ve nihayetinde İran’a saldırabilecektir. Yeni Osmanlıcı hayallerle, “bölgesel güç” masallarıyla süslenen bu senaryo, özünde Türkiye emekçilerinin canını İsrail’in bölgesel güvenliği için siper etme girişimidir.
Bu kanlı tezgâhın arkasında yatan sınıf gerçeğini ve sermaye bağlarını da görmek zorunludur. Türkiye, Katar, Pakistan ve Endonezya arasında Doha’da imzalanan çok taraflı silah sanayii mutabakatı, savaşın ekonomik rantının kimler tarafından bölüşüleceğini göstermektedir. Ortadoğu halklarının üzerine bombalar yağarken, evler yıkılıp çocuklar ölürken, silah patronlarının, savunma sanayii tekellerinin kasaları dolacak; yerli ve milli kılıfı altında sermaye sınıfı yeni katliam pazarlarında kârlarına kâr katacaktır.
İşte tam da bu yüzden, Ortadoğu’da sahneye konan bu kanlı planların faturası, yalnızca Yemen’in yoksul halkına veya Lübnan direnişine değil, aynı zamanda Türkiye işçi sınıfına ve emekçilerine kesilmek istenmektedir. Ülke içinde derinleşen yoksullaşmanın, enflasyonun ve giderek ağırlaşan sömürü koşullarının üstünü örtmek isteyen AKP, çareyi bölge halklarının kanı üzerinden yükselecek bir savaş ekonomisinde aramaktadır. Sermaye sınıfı, sınır ötesi operasyonlar ve “savunma sanayii atılımları” adı altında milyarlarca liralık ihalelerle zenginleşirken, bu kirli savaşın bedelini kendi hayatlarıyla ve daha da derinleşen sefaletle ödeyecek olanlar, bu ülkenin yoksul çocuklarıdır. Mekke Anlaşması, bu bağlamda sadece dış politikada atılmış yanlış bir diplomatik adım değil; doğrudan doğruya Türkiye emekçilerinin canını, Amerikan emperyalizminin ve Siyonist İsrail’in bölgesel çıkarları uğruna pazara çıkaran bir ölüm fermanıdır.
İktidarın ve yandaş medyasının yıllardır sürdürdüğü sahte Filistin dostluğu, Riyad ve Tel Aviv eksenli bu askeri anlaşmalarla bir kez daha kesin olarak iflas etmiştir. Meydanlarda Filistin için sahte gözyaşı dökenlerin, kapalı kapılar ardında İsrail’in karşısında yer alan Yemen direnişini arkadan hançerlemek için Suudi krallığıyla ittifak yapması, işbirlikçiliğin ulaştığı son noktadır.
Ortadoğu’da “istikrar” ve “güvenlik” adı altında pazarlanan şey, aslında Amerikan hegemonyasının tahkimi, Siyonist işgalin güvence altına alınması ve bölge kaynaklarının uluslararası tekeller tarafından fütursuzca yağmalanmasıdır. Lübnan’dan Yemen’e uzanan direniş eksenini kırmak için kurulan bu gerici taşeron ordusunun bir parçası olmak, Türkiye’nin alnına sürülecek tarihi bir kara lekedir.
Tarih boyunca emperyalist savaşların durdurulması, ancak; işçi sınıfının enternasyonal dayanışması ve savaş kışkırtıcısı burjuvaziye karşı verdikleri tavizsiz mücadeleyle mümkün olmuştur. Bugün emperyalizmin ve Siyonizmin İran’ı çevreleme stratejisi doğrultusunda güneyde Yemen’i, kuzeyde ise Lübnan’ı hedef tahtasına oturtan topyekûn saldırı planları da başarısız olmaya mahkûmdur.
Türkiye’nin onurlu, yurtsever, ilerici güçlerinin ve işçi sınıfının; siyasi iktidarın Yeni Osmanlıcı hezeyanlarına ve Lübnan’dan Yemen’e kadar direnen halkları boğmayı amaçlayan emperyalist planlara dökecek tek bir damla kanı dahi yoktur.
Mekke Anlaşması Türkiye’yi; Yemen direnişini ezme, Lübnan’ı kuşatma ve İran’ı çevreleme operasyonunun, dolayısıyla bölge halklarına karşı işlenen insanlık suçlarına ortak etme belgesidir. Ortadoğu’nun kaderini; Washington’daki Pentagon ofisleri, Tel Aviv’deki Siyonist karargâhlar veya Riyad’daki altın varaklı saraylar değil; Beyrut’tan Sana’ya ve Tahran’a uzanan hatta emperyalizme boyun eğmeyen, özgürlük, bağımsızlık ve eşitlik için direnen bölge halkları belirleyecektir. Sömürü, savaş ve kan üzerine kurulan bu emperyalist-kapitalist barbarlık düzeni, bölge emekçilerinin ortak mücadelesiyle er ya da geç tarihin çöplüğüne gönderilecektir.
İran’ın Çevrelenme Stratejisi: Lübnan ve Yemen Hedef Tahtasında


