Son dönemde adli suçlara sadece haberlerde ve sosyal medyada değil, günlük hayatın içinde de giderek daha sık tanık oluyoruz. Özellikle gençlerin ağırlıklı olarak yer aldığı çete kaynaklı suçlar, her zamankinden daha fazla ön plana çıkıyor.

Türkiye adeta büyüklü küçüklü çetelerin yarattığı bir şiddet sarmalına girmiş gibi görünüyor. Sokaklarımız gün geçtikçe daha tehlikeli bir hâl alıyor. Birçoğumuz kendini artık dışarıda güvende hissetmiyor.

Peki, bunun sebepleri ne? Bu çukurdan kurtulmanın bir yolu yok mu?

Daltonlar, Redkitler ve Casperlar

Ne yazık ki artık bu isimler çocukluğumuzun çizgi filmlerini anımsatmıyor. Suikast, gasp, haraç, uyuşturucu ticareti gibi birçok suça bulaşan bu çeteler son günlerin en çok konuşulan organize suç örgütleri.

Bu çetelerin insan kaynakları da emekçi, yoksul mahallelerde yaşayan gençlerden oluşuyor. Kapitalizmin yarattığı sömürü düzeni, yoksul gençlere hiçbir gelecek sunmuyor. Ne eğitimde ne işte yer alan, yani toplumsal yaşamın dışına itilen gençler; bu kez kapitalizmin parlatıp pazarladığı “kısa yoldan zengin olma” hayaliyle çetelerin ağına düşüyor. Adli suçlar nedeniyle hapse giren gençler, bir türlü çıkamadıkları kısır bir hapishane döngüsüne sıkışıp kalıyor. 1970-80 arası dönemde sosyalistlerin güçlü olduğu, “kurtarılmış bölge” olarak bilinen emekçi mahallelerinin çoğu bugün çetelerin kontrolüne geçmiş durumda. Uyuşturucu, fuhuş, kumar gibi suçların herkesin gözü önünde işlendiği bu sokaklar, çetelerin doğup büyümesi için bulunmaz yerler. Sosyalistlerin, komünistlerin, devrimcilerin türlü yollarla sökülüp atıldığı bu mahalleler artık çetelerin insafında.

Eğitimsiz ve İşsiz

AKP iktidara geldiği ilk günden itibaren, eğitimde özelleştirmeyi ve imam-hatipleştirmeyi tüm gücüyle destekledi. Bunun sonucunda laik, bilimsel, kamusal ve parasız olması gereken eğitim tamamen sermayenin ve tarikatların denetimine bırakıldı. Parası olanlar çocuklarını özel okullara gönderirken, yoksul çocukların önüne çoğunlukla imam-hatipler tek seçenek olarak konuldu. Son yıllarda ise öğrenciler çocuk işçi olarak sömürüldükleri ve iş güvenliği tedbirleri alınmadığı için can verdikleri MESEM’lere yönlendirilmeye başlandı. Eğitimdeki fırsat eşitsizliği ve ağırlaşan yaşam koşulları emekçi çocuklarını eğitim hayatının dışına itti. Hayatta kalmak için çalışmak zorunda kalanlar asgari ücretliler kervanına girmek dışında başka şansa sahip değildi. Nüfusunun neredeyse yarısı asgari ücret civarında gelirle geçinen bir ülkede, iş sahibi olmak bile insanca bir yaşam olanağı sunmuyordu. Bir seçenek daha var: Kısa yoldan para kazanmak. İşte bu noktada çeteler işin içerisine giriyor. Eğitimsiz ve geleceksiz bırakılan gençler, para ve güç vaadiyle çetelere çekiliyorlar. Kısa süre içerisinde işledikleri suçlar yüzünden cezaevine düşen gençler tekrar sokaklara döndüklerinde suç işlemeye devam ediyorlar. Sabıkalı oldukları için yeni iş bulmaları zor. Eğitimsiz oldukları için sıfırdan başlama şansları az.

Çözüm yok mu?

Şimdiye kadar bu yazının oldukça karamsar bir tablo çizdiğinin farkındayım. Nazım’ın dediği gibi, “Bu cehennem / Bu cennet bizim.” Bu cehennemi cennete çevirecek de ancak bu memleketin işçi sınıfıdır.

İnsani olmayan şartlarda yaşayan işçiler; eğitimsiz ve geleceksiz bırakılan gençler; toplumsal yaşamın dışına itilmeye çalışılan ve katledilen kadınlar… Ancak ve ancak örgütlü bir mücadeleye katıldıklarında, sınıfını bilerek girdikleri kavgada hem kendi kaderlerini hem de memleketin geleceğini değiştirebilirler.

Örgütlü mücadeleyle hem mahallelerimiz, hem sokaklarımız hem de memleketimiz gerçekten bizlerin olabilir.