Seçim dönemlerinde parlamentarizmi eleştirirken Lenin’in ünlü “Parlamento burjuvazinin ahırıdır” sözünü kullanırız. Elbette, bu sözü bağlamından kopartarak kullanmak bir hata olur. Çünkü bu sözü dile getiren Lenin, koşulları değerlendirerek aynı parlamentoya Bolşevik milletvekilleri de göndermiştir. Somut durumun somut tahlilini yaparak karar vermek gerekir.
Neyse, konumuz bu değil. Ben bir düğünden bahsetmek istiyorum. Öyle bir düğün ki, insanın Lenin’den esinlenerek “Parlamento burjuvazinin tiyatro sahnesidir” demesi geliyor. Shakespeare de “Tüm dünya bir sahnedir” der ama bu düğün bize burjuva siyasetçilerinin ne kadar iyi oyuncular olduğunu bir kez daha hatırlatıyor.
Eski devlet bakanı ve CHP milletvekili Mehmet Sevigen’in oğlunun düğünü halkın dikkatini çekti. Neden derseniz, hemen düğündeki nikâh şahitlerini sıralayalım: Kemal Kılıçdaroğlu, Binali Yıldırım, Süleyman Soylu ve Doğu Perinçek. Mükemmel bir kadro, değil mi?
Oysa geçmişe gidelim: Kemal Kılıçdaroğlu, CHP’nin parti başkanıyken Deniz Baykal’a yakın olan Mehmet Sevigen’i partiden ihraç etmişti. Sevigen, Kılıçdaroğlu’nu “FETÖ ve PKK’ya göz kırpıyor.” diyerek sert bir şekilde eleştirmişti. Aynı parti içinde iyi veya kötü şeyler yaşanmış olabilir diyebilirsiniz ama Süleyman Soylu, Binali Yıldırım ve Doğu Perinçek’i bir araya getiren ortaklık nedir? Yıllarca bu siyasi figürler mecliste, seçimlerde, kürsülerde birbirlerine karşı en sert sözleri söylediler, hatta kimi zaman birbirlerini terörist olmakla suçladılar.
Biz bu sözleri bir başkasına söylesek o kişiyle yüz yüze gelmekten imtina ederiz. Peki, bu siyasetçiler bunu nasıl başarıyor? Kısa cevap: Çünkü hepsi oyuncusu. Meclis denilen sahnede rol yapan ve bunun karşılığında ise ciddi paralar ve haklar kazanan kişiler. Kameralar karşısında birbirlerine hakaretler etseler de aynı sınıfın, yani burjuvazinin farklı rollerdeki oyuncularından ibaretler.
Burjuvazinin kontrolündeki meclis tiyatrosuna ne yazık ki kendimizi kaptırıp gidiyoruz. Bu düğün gibi bazı örneklerde karşımızda bir oyunun oynadığını fark eder gibi oluyor ama bunları çabucak unutup önümüzde vuku bulan oyunu izlemeye devam ediyoruz.
Parlamento, burjuvazinin ışıltılı tiyatro sahnesi. Siyasetçiler profesyonel oyuncular, halk ise seyirciler. Asıl mesele, halkın izleyici koltuğundan kalkıp kendi hayatının kontrolünü tamamen kendi ellerine almasıdır.
