Altaylı, “Benim durumumda açık bir hukuksuzluk var, herkes görüyor bunu. Ama, iş dünyasından tek bir kişi çıkıp da bu durumla ilgili tek bir kelam etmedi. Dışarıya çıktığımda iş dünyasının içinden geçeceğim. Türk burjuvazisi filan deniyor, burjuva filan değiller. Üstü bakırla kaplanmış kasaba esnafı hepsi. Onların yanında, asıl üst sınıfı toplumun geride kalan çoğunluğu oluşturuyor” dedi.

Fatih Altaylı’nın basına yansıyan bu sözlerinden yaşadığı hayal kırıklığının boyutunu anlıyoruz. Yıllarca sözcülüğünü yaptığı, imajlarını düzenlemek için elindeki medya imkanlarını sunduğu burjuvazinin kendisini yalnız bırakmasını anlayamıyor. Geçmişte vizyoner bakışlarını, rafine zevklerini öve öve bitiremediği burjuvaziye kızgın, ihanete uğramış hissediyor. Durduğu yerden haksız mı bakalım, örneğin 19 Eylül 2019’da kendi sayfasında neler yazmış:

“Çocukluğu ve gençliği Koç Grubu’na yönelik suçlamaları dinlemekle geçmiş biri olarak, yıllar sonra gelinen noktada, Türkiye’de yaşayan her yurttaşın bu gruba ve bu aileye en azından asgari bir saygı duyması gerektiğini düşündüm hep. Pek çok yanlışları da olsa, Türkiye’nin sanayileşme hamlesi sırasında uluslararası marka olma konusunda geç kalmış olduklarını düşünsem de 70’li yıllarda ellerini taşın altına koyduklarını ama ağır taşlardan uzak durduklarını idrak etmiş olsam da bu grup ve bu aile Türkiye için önemlidir. 150 bine yakın insana doğrudan iş sağlayan, bunun birkaç katı insana dolaylı istihdam yaratan, Türkiye’nin ihracatının yüzde 16’sını tek başına gerçekleştiren ve bunu yaparken siyasi desteğe mazhar olmayan bir gruba saygı duymak gerekir” ¹

Anlıyoruz, Altaylı’nın burjuvazinin toplumdaki rolü, düzendeki sorumluluğu ile ilgili sorunu yok. Örneğin, alt sınıf olarak tanımladıklarının neden çoğunluğu oluşturduğu ile ilgili bir sorgulama yaptığına dair emare de yok. Evet, çoğunluğu yoksul ama aynı zamanda asil ve gururlu olarak tanımlıyor , en azından ihanet etmeyeceklerini düşünüyor. Yukarıda saygı duymamız için bizi hizaya sokmaya çalıştığı grubu da bir anda kasaba esnaflığına dönüştürüyor. Bu gelgitler sırasında kafasını çok meşgul eden sorunun yanıtını bulamıyor çünkü şu tespitten çıkamıyor. “Türkiye’nin ihracatının yüzde 16’sını tek başına gerçekleştiren ve bunu yaparken siyasi desteğe mazhar olmayan bir gruba saygı duymak gerekir” Sanıyor ki burjuvazi başarılarını siyasi destek olmadan yapmış. O siyasi desteğin bugün şikayet ettiği suskunluğun nedeni olduğunu anlaması için sanırım zaman ihtiyacı var.

Altaylı’nın haklı olarak şikâyet ettiği hukuk, aslında sözcülüğünü yaptığı burjuva egemenlerinin hukuku. Bugün burjuvazinin; iktidarını sürdürecek, sömürüye devam edecek, iş cinayetlerinin üstünü kapatacak, teşviklerin akmasını sağlayacak ve bu konuda kendisinin yanında olacak hukuka ihtiyacı var.

Ve bumerang gibidir hayat. Belki 25 yıl önce Hayata Dönüş için yazdıklarından pişmandır.²

Belki iktidara verdiği şu destek için,

“Ben bugünkü iktidarın bu ‘‘komplekssiz tavrı’’nı çok beğeniyorum. Meclis’teki mutlak hákimiyetlerine rağmen bu ülkeyi ‘‘dediğim dedik, çaldığım düdük’’ tavrıyla yönetmiyorlar.
Türkiye gerçek demokrasiye ancak böylesine ‘‘kompleksten uzak’’ bir tavırla ulaşacak.”³

Sonuç yerine ; Altaylı patronlarına kızgınmış. Patronları hep aynıydı. Kendi çıkarları neyse her zaman onu yaptılar. Bugün Altaylı’dan bir çıkarları kalmayınca bir peçete gibi buruşturup kenara attılar. Evet, haksızca içeride Altaylı. Fakat burjuvazi hep aynıydı.

1. https://fatihaltayli.com.tr/yazarlar/fatih-altayli/2019-09-19/mustafa-kocun-vizyonu ︎
2. 20 Aralık 2000 Hürriyet ︎
3. https://www.hurriyet.com.tr/yazarlar/fatih-altayli/kuran-kurslari-ve-komplekssiz-bir-hukumet-188742 ︎

The post Bumerang appeared first on Birlik Ve Dayanışma'nın Sesi.

EYLÜL 2025
Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanı Vedat Işıkhan, devletin emeklilere maaşlarının zor ödediğini şu ifadelerle anlattı:”Allah’a binlerce şükür emeklilerin maaşını zor koşulda olsak da ödüyoruz.Avrupa ülkeleri ile Türkiye’deki emeklilik sistemini kıyaslayan Işıkhan, Almanya’da emeklilik için 40 yıl çalışıldığını, 15-20 yıl emekli aylığı alındığını ancak Türkiye’de bu durumun tam tersi olduğunu dile getirdi. Almanya ve İngiltere gibi ülkelerin tasarruf tedbirlerine gittiğini belirten Işıkhan, tasarrufu sağlamak için sosyal yardımlardan, emekliler ve asgari ücretlilerden kesmek gerektiğini söyledi.”

EKİM 2025
“SGK Başkanı Raci Kaya, vergi paketinin görüşüldüğü TBMM Plan ve Bütçe Komisyonunda milletvekillerine açıklamalarda bulundu. Türkiye’de sağlık sistemi ve refahın artmasıyla ölüm yaşının Avrupa Birliği (AB) düzeyine yaklaştığını belirten Kaya, “SGK’ya ödenen primlerin ortalama süresi 20 yıl. Almanya’da bu süre 45 yıl. AB ortalaması 40 yıl. Eskiden ‘mezarda emeklilik’ deniyordu çünkü 50-55 yaşta ölüyorduk. Bugün 78 yıl ortalamaya gelmişiz. EYT ile birlikte 2023 yılından beri emekli sayımız 3 milyon arttı. Benim şu anda sistemi sürdürebilmem için istihdama adam girmesi lazım. Ama 10 yıl içerisinde 10 milyon insan istihdama girecek derken, nüfusumuz yaşlanıyor ve emekli sayımız daha hızlı artıyor. Prim ödeme yıl sayısı ortalama 20 yıl, emekli olma yaşı 48. AB’de emekli olma yaşı 65” diye konuştu.”

Bu açıklamalar sistematik olarak bir süredir yapılmaktadır. Nedeni ise Orta Vadeli Planda yazdığı gibi Tamamlayıcılık Emeklilik Sistemini tepki çekmeden yaşama geçirmektir. Daha önce uygulanmaya çalışılan BES ( Bireysel Emeklilik Sistemi ) istenilen sonucu vermediği için toplumu ikna için şu an ki sistemin yürümediğini, geleceğin tehlikede olduğunu sürekli propaganda etmek gerekmektedir. Ve TES ayrıca patronların yük olarak gördüğü Kıdem tazminatına noktayı koyacaktır.

Raci Kaya aynı komisyon konuşmasında işverenin prim yükünün de yüksek olduğuna değinerek “OECD ülkelerinde ortalama yük yüzde 22, bizde yüzde 22,75. Yüzde 5 destek uygulayınca bu oran 17,5’a düşüyor ama Avrupa ve ABD’de zaten bu düzeyde” olduğunu söylemiş. Evet bizden çalınan emeğimiz, zamanımız hâlâ doyurmuyor patronları. Ölene kadar kölelik şartlarında çalışmalıyız. Emekli olsak dahi verdikleri asgari ücretten daha az para ile ikinci bir işte çalışmalı, ucuz emek sömürüsüne dayanan ekonomik politikalarının devamını sağlamalıyız.

Geleceksizlik ve güvencesizlik bunları sürekli konuşuyoruz ve iktidar tüm politikaları ile bu durumu besliyor. Çünkü sıkıştılar ve tek çareleri işçi sınıfının tüm haklarına el koymak ve/ veya bu hakları küçültmek. Bu bir mücadele. Ama bu mücadeleye başlarken şunu aklımıza kazımamız gerekiyor. Sağlıklı, mutlu ve yeniden kendimizi üretebileceğimiz yaşlarımız bizimdir. Zamanımızı ve emeğimizi kan emicilerden kurtarmamız gerekiyor.

1. LEAKEY, Richard; Roger Lewin. (1998). Göl İnsanları. Çev. Füsun Baytok ︎

The post Mezarda Emeklilik appeared first on Birlik Ve Dayanışma'nın Sesi.

2024 yılında Birgün gazetesinden Sarp Türkmen bir haber yayınlamıştı. Haberde “Türkiye’deki artan enflasyon, üretim maliyetlerinin yükselmesine neden olması sonucu üretimin Bangladeş, Mısır gibi üretim maliyeti düşük ülkelere taşınmasıyla sonuçlanmıştı. Yerli yabancı birçok tekstil devi üretimlerini yabancı ülkelere taşıyordu. Sadece Diyarbakır’da 200 tane atölyede iş yaptıran LCW, Ağrı’daki fabrikasında 5 bin kişi çalıştıran Yeşim Tekstil, İskefe Holding, Eroğlu Grubu, Şahinler Holding, Şirikçioğlu örnekleri veriliyordu. Ve Mısır’daki hazır giyim ve tekstil ihracatının 3’te 1’inin Türk sermayeli şirketler tarafından yapıldığı da belirtiliyordu.

Yakın tarihe biraz döndüğümüzde önümüze bazı haberler düşüyor. Yıl 2017 Aralık ayı. İstihdam hedeflerinin yakalanması üzerine Aksaray’da çaylı pastalı kutlama var, günün AKP Grup Başkanvekili İlknur İnceöz bir konuşma yapıyor. ”Ülkemiz artık direktif alan gündemi belirlenen bir ülke değil gündem belirleyen bir ülkedir. Amerika’nın Filistin ile ilgili almış olduğu karar yok hükmündedir. Bugüne kadar bu toprakları vatan kılmak kolay olmadı, ne yaparlarsa yapsınlar asla Türkiye taviz vermeyecektir. Bunun için güçlü olmak durumdayız. Her zaman ve çalışmak durumundayız. Bu vesileyle bir kez daha 12.000 istihdam hedefinin yakalanmasında emeği geçen herkesi ayrı ayrı tebrik ediyorum”. Haber programın sonunda 250 kişilik işbaşı eğitim programı protokolü tekstil sektöründe marka haline gelen Eroğlu Giyim (Colin’s) ile imzalanması ile sona eriyor.

İstihdam şovunun sona ereceği yer kârların düşmesidir. Kârlar düşmeye başlayınca patronlar daha ucuz emek sömürüsü aramaya başlarlar. Ülkenin güçlü olması, büyümesi “iş sağlanması”, istihdama katkı çok çabuk unutulur.

Marx, mutlak artı değer kavramına şöyle değiniyor: “İşgününün, emekçinin kendi emek gücünün değerine eşit bir değeri ürettiği noktanın ötesine uzatılması ve bu artı emeğe sermaye tarafından el konulması, işte bu mutlak artı değer üretimidir. Yani diyor Marx mutlak artı değer üretimi, tamamen işgününün uzunluğuna bağlıdır.” Tekstil emek yoğun ve mutlak artı değerin olduğu bir sektör. Tekstilde ucuz emek yanında iş saatlerinin uzunluğu da bir gerçek. Çoğunluğun 1 gün izin yapabildiği sektörde çalışma saatleri 11 saate kadar uzayabilir. Siparişler artınca mesailer daha da uzar, o siparişler normale dönünce önce işten çıkarmalar başlar. Sendika yok denecek kadar azdır; güvencesizlik, kayıt dışılık, düşük ücret ve uzun çalışma saatleri sektörün değişmezidir.

Fabrikaların Mısır’a taşınmasının en büyük nedeni iş gücü maliyetinin çok düşük olmasıdır. Diğer nedeni de Mısır ile ABD arasındaki ticari anlaşmalar ve lojistikteki imkânlardır. Ama işçi sınıfına yansıması şu olacaktır: Daha az ücret alın ve daha çok çalışın. Evet, sermayenin kârını koruması, artırması için işçilerin asgari yaşam koşullarından daha aşağıdaki şartları kabul etmesi gerekmektedir.

Bugün 1500 işçi işini kaybetti. Çünkü sermaye daha fazla sömürü için yelkenlerini açtı. Geride bıraktıkları ile ilgili bir endişesi yok. Bir avuç asalağın insafına bırakılmayacak kadar değerli emeğimiz var. Bu bir kavga. Geleceğimizi elimize almamız gerekiyor. Bu o kadar kolay değil elbette ama göründüğü kadar da zor değil. Örgütlü mücadele ile kazanamayacağımız kavga yok.

The post Patronların Dünya Turu: Sömürünün En Vahşisi Nerede Onlar Orada appeared first on Birlik Ve Dayanışma'nın Sesi.

Her yıl güncellenen ve yılsonu gerçekleşmeleriyle değerlendirilmeye tutulan program, bir kez daha ekonomik hedeflerinden şaştı. Sermayenin durumdan memnun olmadığı için iktidar; işçi sınıfına baskıyı arttıracağı, ücreti daha da baskılayacak stratejiler oluşturduğu, yüksek ve dolaylı vergileri yükselteceği, kıdem ve tazminat hak kayıplarının çerçevesini çizdiği, esnek çalışma adı altında belirsiz ve güvencesiz bir istihdam projesini hayata geçirmeye çalıştığı yeni bir programa imza atmış.

Programın hedeflerini yorumlayan Ankara Ticaret Odası (ATO) Yönetim Kurulu Başkanı Gürsel Baran, enflasyonla mücadele sürecinin devam edeceğini savunarak “Programda ülkemizin üretim, yatırım ve istihdamını arttırmaya yönelik düzenlemelere yer verilmesini olumlu karşılıyoruz” değerlendirmesinde bulunmuş. Peki, bizim için program neler vaat ediyor? Kemer Sıkma elbette bizim için devam edecek. Tamamlayıcı Emeklilik Sistemine katılım zorunlu olacak, ortalama ücret üzerinden kesinti yapılacak. İşsizlik fonunun kaynağı finansman için patronlara aktarılacak. Kısmi zamanlı, proje bazlı çalışmaların kapısı açılacak ve o kapıdan güvencesiz çalışma girecek. Bir yanda tam gün çalışanların çalışma süresi arttırılırken,  diğer yanda esnek çalışma adı altında kadınlar, gençler, göçmenler yarım gün yarım zaman çalışma dayatması ile karşı karşıya kalacak. Çocukların MESEM kapsamında istihdama dahil edilmesinin yolu da sonuna kadar açılacak.

Yüksek faiz politikasının merkeze oturduğu 3 yılda daha çok yoksullaştık, patronlar ise daha çok zenginleştiler. Konut kiraları üç yılda yüzde 618 oranında artarken, temel gıda maddelerinden ekmeğin fiyatı yüzde 165 yükseldi. İki yılda tanımlı işsizlik 4 milyona yakın artış gösterdi. Asgari ücretin reel olarak düşmesi, sosyal güvencelerden kesintiler, derinleşen yoksulluk bugüne kadar açıklanan planın sonucu. Patronlar ve iktidar elini daha da yükselterek üzerimizdeki baskıyı çoğaltıyorlar. Ve gündem, düzen siyaseti ile işgal edilmişken yeni programı açıklıyorlar. Baskıyı savuşturmak için gerekli iradeye ve hatta öfkeye sahibiz, Birlik ve Dayanışma’ya daha çok ihtiyacımız var.

The post Yine Hedefteyiz! “Orta Vadeli Plan” Sınıfa Yeni Saldırı… appeared first on Birlik Ve Dayanışma'nın Sesi.

Metal sektörünün Toplu İş Sözleşme süreci başladı. 2027 yılına kadar olan zamanı kapsayan bu süreç için Birleşik Metal İş ve Türk Metal Sendikası taleplerini paylaştı. Türk Metal’in talebi ilk altı ay için % 35’te kaldı Birleşik Metal’in aynı döneme dair artış oran talebi ise % 58,5.

MESS kapsamında 160 bin işçiyi ilgilendiren süreç Türk Metal ile MESS arasında yürütülecek. Eylül ayında yürürlüğe girmesi gereken sözleşmelerin görüşmeleri, yeni yıla kadar uzayabilir.

Büyük sanayi gruplarının taraf olduğu bu süreç, Türkiye sermayesinin işçi sınıfını sarı sendika yolu ile karlarını korumak/arttırmak, işçilerin açlık, yoksulluk koşullarında çalışmasına neden olacak ücret ile hakları en az düzeye çekmek için verdiği mücadele ile yürüyor. Arkasında iktidarın gücü ile sınıfın birliğini bozacak eylemlerden kaçınmıyorlar sınıfı baskı altında tutmaya çalışıyorlar. Elindeki medya gücü ile de sundukları artış oranlarını günümüz şartlarında ”makul” olarak propaganda ediyorlar.

İki sendikanın arasındaki  fark,  artış oranı ve sosyal hak taleplerinden anlaşılabilir. Ki Birleşik Metal’in talepleri de yeterli değildir ve bu taleplerden geriye düşmek sınıfa ihanettir. Metal İşçisinin örgütlü mücadelesi ve toplumun desteği bu noktada önemlidir. Sarı Sendikacılık bu süreçte bir kere daha mercek altına girmeli ve sınıfa ihaneti anlatılmalıdır.

The post Sınıfa İhanet, Sarı Sendikacılık! appeared first on Birlik Ve Dayanışma'nın Sesi.

Sizin emekleriniz ile servetimize servet katıyoruz ama bu servetin bir kısmını da topluma iade ediyoruz diyerek ikna edilmeye çalışılırız. Bu iade, katkı elbette miniciktir ama servet sorgulanmadığı sürece önemi yoktur. Böyle bir ikna için de zamanında yatırım yapılmış iletişim kanalları kullanılmalıdır. Bu iletişim tercihi reklam kadar etkilidir ve görece daha az maliyetlidir. Okuyucu markanın sosyal yardım çalışmalarını takdir ederken aynı marka  olumlu bir algı olarak zihne yerleşir.

Güncel bir örnek bu çalışmaların bazen ne kadar özensiz, özensiz olduğu kadar fütursuluğunu gözler önüne seriyor.

“Zeren Spor Kulübü, Türkiye Eğitim Gönüllüleri Vakfı (TEGV) ile iş birliği yaparak düzenlediği takım imzalı özel forma satışlarıyla 70 çocuğun bir yıllık eğitim masraflarını karşıladı. 100 adet forma, 1.999 TL’den satışa sunuldu ve tamamı kısa sürede tükendi. “

100 adet formanın 1999 liradan satışı ile 70 çocuk başına düşen yıllık tutar 2.700 ₺.  Özel bir okulun hazırlık sınıfının yalnızca yıllık ücreti 1,5 milyon lirayı geçtiğini anımsarsak 70 çocuk için toplanan para 200 bin lira bile değil.*

Tabii haberin ikinci paragrafında durum sanki daha bir gerçeğe oturuyor.

“Zeren Group Yönetim Kurulu Üyesi Seda Zeren Adıgüzel, formalardan elde edilen gelirin TEGV aracılığıyla 70 çocuğun eğitimine katkı sağlayacağını belirtti.” Masraf karşılama katkıya dönüşüyor.

Eğitimde eşitsizliğin, eğitimin piyasalaşmasının sorumlusu patronlar sosyal yardım ile bu eşitsizliği gidereceklerini düşünmemizi istiyorlar. Ve bunu bile ellerine yüzlerine bulaştırıyorlar.

• https://www.eleman.net/is-rehberi/maaslar-ve-ucretler/2025-2026-ozel-okul-ucretleri-h10620

• https://www.forbes.com.tr/makale/zeren-group-tan-cocuklarin-egitimine-destek

The post Sermayenin Kurnazlığı, PR ! appeared first on Birlik Ve Dayanışma'nın Sesi.